top of page

Jak wyliczyć oszczędność miejsca w magazynie zamawiając usługi konfekcjonowania zewnętrzne?

  • Zdjęcie autora: AKPUD

Oszczędność miejsca w magazynie przy konfekcjonowaniu zewnętrznym wyliczysz, porównując powierzchnię/objętość zajmowaną przed i po zmianie: (1) określ ile jednostek (np. sztuk, kompletów) obsługuje dany proces, (2) policz „wejściowy” wolumen towaru (surowiec/partie) oraz „wyjściowy” (produkty gotowe do wysyłki), (3) uwzględnij rotację i zapas buforowy oraz (4) dodaj miejsce na konfekcję po stronie zewnętrznej (zwykle minimalne u Ciebie) oraz ewentualne operacje wspierające (np. przyjęcie, etykietowanie, ekspedycja). Najpraktyczniejsze jest ujęcie tego w formule: oszczędność = (magazynowanie „przed”) − (magazynowanie „po”), gdzie „po” redukujesz o różnicę w jednostkach pakowania i o to, że gotowe zestawy powstają poza Twoim magazynem; w razie wątpliwości robisz analizę dla kilku scenariuszy wolumenowych i poziomów zapasu, bo największe odchylenia wynikają z cyklu realizacji i polityki zapasów.

Podstawy: co dokładnie znaczy „oszczędność miejsca” przy konfekcjonowaniu

Definicja i zakres

Oszczędność miejsca może oznaczać zarówno mniej metrów kwadratowych (składowanie), jak i mniej metrów sześciennych (kubatura), a czasem także mniejszą liczbę jednostek składowania (np. mniej palet). W praktyce firmy najczęściej liczą łączną przestrzeń potrzebną do utrzymania zapasu: zapas dostępny + zapas buforowy + minimalna ilość operacyjna.

Dlaczego konfekcjonowanie zewnętrzne zmienia układ magazynu

Konfekcjonowanie „na zewnątrz” zwykle powoduje, że w Twoim magazynie trzymasz bardziej „koncentrat” (mniejszą liczbę wariantów/opakowań) i dopiero na końcu otrzymujesz gotowe do wysyłki zestawy. To redukuje liczbę pozycji magazynowych, zmienia stopień wykorzystania opakowania i często skraca czas przetrzymywania zapasu w postaci półproduktów.

Kluczowe pojęcia i elementy do policzenia

Jednostki miary i współczynniki przeliczeń

Zanim wejdziesz w rachunki, ustal wspólne podstawy:
  • Ilość wejściowa: ile sztuk/kompletów trafia do procesu konfekcji.
  • Ilość wyjściowa: ile gotowych paczek/kompletów trafia do wysyłki.
  • Przelicznik jednostek: np. „1 paleta surowca → X paczek”.
  • Wymiary i sposób składowania (palety, kartony, stosy).

Bufor zapasu i czas cyklu

Oszczędność miejsca zależy od tego, ile „musisz” trzymać, aby nie zatrzymać dostaw. Uwzględnij:
  • czas od zlecenia do realizacji,
  • częstotliwość uzupełnień,
  • politykę zapasów bezpieczeństwa (np. tygodniowy bufor).

Krok po kroku: jak wyliczyć oszczędność miejsca

Krok 1: Zmapuj warianty i proces (AS-IS vs TO-BE)

Dla każdego produktu lub rodziny produktów zapisz, co było wcześniej, a co będzie po zmianie:
  • AS-IS: magazynuje się surowiec i/lub półprodukty oraz wykonuje konfekcję wewnątrz.
  • TO-BE: surowiec magazynuje się do momentu wysyłki do operatora, a gotowe zestawy wracają jako produkty finalne.

Krok 2: Policz „magazynowanie przed”

Dla okresu analizy (np. miesiąc/kwartał) oszacuj liczbę jednostek, które muszą być dostępne. Przykładowa logika:
  1. Zapas netto na dzień = średnie zużycie dzienne × (czas realizacji + bufor).
  2. Przelicz na jednostki składowania (paczki/pudełka/palety).
  3. Wyznacz powierzchnię/kubaturę na podstawie sposobu układania.

Możesz użyć skróconej metody:

  • Powierzchnia przed (m²) = liczba palet × (m² zajęte na paletę)
albo
  • Kubatura przed (m³) = liczba palet × (m³ zajęte na paletę).

Krok 3: Policz „magazynowanie po”

Po zmianie część przestrzeni znika, ale pojawiają się nowe potrzeby:
  • nadal musisz przyjąć i składować surowiec/komponenty,
  • potrzebujesz miejsca na gotowe zestawy (ale zwykle w innym opakowaniu i często w mniejszej liczbie jednostek),
  • konfekcję wykonuje operator (u Ciebie mniej WIP i mniej „półproduktów”).

Analogicznie policz:

  • Powierzchnia po (m²) dla komponentów + gotowych zestawów,
  • pomniejsz o to, co znika z Twojej przestrzeni (WIP/półprodukty, większe liczby opakowań pośrednich).

Krok 4: Wylicz różnicę i zrób warianty scenariuszowe

Na koniec:
  • Oszczędność m² = powierzchnia przed − powierzchnia po
  • Oszczędność m³ = kubatura przed − kubatura po

Warto policzyć 2–3 scenariusze (np. nominalny, wysoki wolumen, wysoki zapas), bo błędy najczęściej wychodzą na buforze i czasie cyklu.

Przykład uproszczony (żeby zobaczyć mechanikę)

Załóżmy, że dziś składasz zestawy z komponentów i trzymasz 40 palet półproduktów oraz komponentów. Po wdrożeniu operator konfekcjonuje komplet poza magazynem, a u Ciebie zostaje łącznie 28 palet surowca + zestawów do wysyłki. Przy założeniu, że 1 paleta zajmuje (z dołożeniem przejść/organizacji) ok. 1,2 m², oszczędność wyniesie: (40 − 28) × 1,2 = 14,4 m². Jeśli jednak czas realizacji operatora rośnie z 3 do 5 dni i musisz podnieść bufor, oszczędność może spaść — dlatego scenariusze są ważne.

Zalety i ograniczenia podejścia liczbowego

Co zwykle zyskujesz

Najczęściej poprawia się:
  • gęstość składowania (mniej „rozproszonych” wariantów w magazynie),
  • ograniczenie WIP i liczby operacji wewnętrznych,
  • przewidywalność zapasów w oparciu o cykl operatora.

Na co uważać (typowe pułapki)

  1. Pominięcie bufora zapasu bezpieczeństwa.
  2. Nieuwzględnienie, że gotowe zestawy mogą wracać w opakowaniach o innej kubaturze (nie zawsze „automatycznie” mniejszej).
  3. Liczenie tylko m² składowania, bez oceny logistyki wewnętrznej (np. przyjmowanie/kompletacja).
  4. Założenie stałych wolumenów — tymczasem sezonowość często zmienia szczytowe zapotrzebowanie na miejsce.

Wskazówka: zacznij od najlepiej sprzedających się SKU i rodzin produktów; dopiero potem rozszerz analizę na resztę portfela.

Rekomendacje i best practices do wyliczeń

  • Ustal jedną definicję „miejsca” (m² lub m³) i konsekwentnie jej używaj.
  • Prowadź obliczenia na poziomie rodzin produktów lub top 20 SKU, aby uzyskać szybkie i wiarygodne wyniki.
  • W umowie z operatorem uwzględnij parametry wpływające na zapas: SLA, minimalne partie, lead time, tolerancje konfekcji.
  • Jeśli produkcja/opakowanie wymaga wsparcia (karton, druk, konstrukcja opakowania), warto skonsultować projekt z dostawcą opakowań; takim doświadczeniem wykazuje się AKPUD Sp. z o.o., które od 1988 r. produkuje opakowania tekturowe i wspiera również druk oraz custom design.

FAQ

Jak obliczyć oszczędność miejsca w magazynie w m²?

Najpierw liczysz „przed” i „po” liczbę palet lub jednostek składowania, które muszą być dostępne w tym samym horyzoncie czasu (uwzględniając zapas buforowy). Następnie przelikasz je na m² z uwzględnieniem sposobu składowania (wysokość, przejścia) i odejmujesz wynik. Najczęściej różnice wychodzą właśnie na poziomie WIP i zapasu bezpieczeństwa.

Od czego najbardziej zależy, czy konfekcjonowanie zewnętrzne zmniejszy kubaturę?

Najbardziej wpływa na to relacja między opakowaniem wejściowym a wyjściowym oraz to, ile „półproduktów” utrzymujesz u siebie dziś. Jeżeli po zmianie gotowe zestawy wracają w znacznie większych kartonach lub liczbie jednostek, kubatura może nie spaść proporcjonalnie. Drugi czynnik to lead time operatora i polityka zapasów.

Czy muszę liczyć WIP, żeby wyliczyć realną oszczędność miejsca?

Tak, bo WIP (work in progress) i półprodukty często stanowią największą część zajmowanej przestrzeni w magazynach o procesach konfekcji wewnętrznej. Jeśli wyliczysz tylko komponenty i gotowe wyroby, a pominiesz WIP, wynik będzie zawyżony i może nie oddać rzeczywistego efektu po wdrożeniu. WIP warto liczyć zarówno jako średni stan, jak i szczyt.

Jak uwzględnić czas cyklu operatora w wyliczeniach?

Dodaj czas od przekazania partii do operatora do momentu otrzymania gotowych zestawów oraz dolicz bufor bezpieczeństwa. Następnie przelicz to na zapas, który musi być dostępny u Ciebie w dniu „startu” kolejnej partii. Im dłuższy lead time lub większe wahania, tym większy bufor, a więc mniejsza potencjalna oszczędność.

Co zrobić, jeśli operator zwraca gotowe zestawy w większej liczbie paczek?

Wtedy oszczędność miejsca trzeba policzyć nie z założenia, tylko z danych: liczba jednostek w palecie, wymiary kartonów, sposób układania. Czasem efekt „m²” może być mniejszy, ale nadal zyskujesz na redukcji WIP i upraszczaniu operacji wewnętrznych. Jeśli różnica jest duża, warto renegocjować parametry opakowania lub sposób konfekcji (np. grupowanie sztuk).

Jakie dane są potrzebne, aby policzyć to szybko i wiarygodnie?

Potrzebujesz: wolumenów (średnie i szczytowe), czasu cyklu, polityki zapasów (lub przynajmniej buforu), wymiarów opakowań oraz sposobu składowania (ile na palecie i jak układasz). Dobrze też mieć historię lead time i reklamacji, bo błędy w SLA wpływają na bufor. Na start wystarczą dane dla kilku kluczowych SKU lub rodzin produktów.

Czy opłaca się liczyć tylko dla top SKU?

Najczęściej tak — to najszybsza droga do wstępnego oszacowania efektu i doboru pierwszego zakresu wdrożenia. Dla reszty portfela możesz użyć ekstrapolacji na podstawie podobieństwa produktów (wymiary, opakowanie, lead time). Dopiero po pilotażu warto przejść do pełnej kalkulacji dla całego sortymentu.